Even iets heel anders dan jullie van mij gewend zijn. Ik heb nl endometriose en daar heb ik dacht ik nog niet eerder iets over geschreven. Nou speelt het de laatste tijd weer erg op en daarom heb ik de laatste dagen niets geschreven, lag voornamelijk op bed. Voor degenen die niet weten wat endometriose is, hier even een uitleg:

Endometriose is een chronische ziekte waarbij het baarmoederweefsel (endometrium) dat normaal de binnenkant van de baarmoeder bekleedt, groeit op plaatsen buiten de baarmoeder.

Het ontwikkelt zich wanneer tijdens de menstruatie menstruatiebloed van de baarmoeder terugvloeit in de eileiders naar de bekkenholte. Als het menstruatievocht door de uiteinden van de eileiders vloeit slaat het neer op de omliggende organen en weefsels. Dit menstruatievocht bevat bloed en levende fragmenten van het endometrium. Sommige van deze fragmenten implanteren in het oppervlak van het orgaan of weefsel waarop het neersloeg en beginnen te groeien en te functioneren.

Als de fragmentjes van het endometrium geïmplanteerd zijn, beginnen ze te reageren op de hormonen van de menstruatiecyclus, op dezelfde manier als endometriumweefsel aan de binnenkant van de baarmoeder. Zo, onder invloed van oestrogenen verdikken het endometrium en de endometriosehaarden zich en zwellen op met bloed met de bedoeling zich voor te bereiden op een mogelijke zwangerschap.

Als zwangerschap zich niet voordoet, breken zowel het endometrium en de endometriosehaarden af en gaan bloeden. Echter het bloed uit de haarden kan niet uit het lichaam ontsnappen en het komt direct op het oppervlak van de omliggende organen en weefsels. Dit veroorzaakt irritatie, dat kan leiden tot ontsteking, littekenvorming en soms tot ontwikkeling van adhesies (verklevingen) tussen organen.

Als de aandoening voortschrijdt vergroten de haarden langzaam en kunnen zich cysten vormen. Haarden die gelocaliseerd zijn op de eierstokken worden sneller groter van formaat dan op andere plaatsen en kunnen vrij grote cystes worden. Gewoonlijk zijn deze cysten twee tot drie centimeter in doorsnee maar af en toe zijn ze tien centimeter of meer. Een andere naam voor een endometriosecyste van de eierstok is endometrioom of ‘chocoladecyste’ vanwege het donkerbruine bloed die deze cyste bevat.

Het overgrote deel van endometriosehaarden en cysten tref je aan in de bekkenholte. De meest voorkomende plaatsen zijn de eierstokken, de uterosacrale ligamenten (ophangbanden van de baarmoeder), de holte van Douglas en het buikvlies van de bekkenholte. Minder voorkomende plaatsen zijn de blindedarm, het oppervlak van de blaas, de baarmoeder en het oppervlak van de dunne en dikke darm.

(bron: www.endometriose.nl)

Zo’n twee jaar terug is een cyste bij mij uit zichzelf losgekomen (werd midden in de nacht wakker in een plas bloed) en ben toen met spoed naar het ziekenhuis gegaan. Daar werd geconstateerd dat ie heel mooi los was gekomen en er geen restjes waren achtergebleven. Wel waren er weer nieuwe haarden en nieuwe beginnende cysten. Een half jaar later is er toen nog een cyste verwijderd.

Sindsdien ging het heel behoorlijk. Nou is het zo dat vrouwen met endometriose over het algemeen zeer veel moeite hebben met zwanger worden. Mijn vriend en ik zijn al zo’n 4 jaar bezig om zwanger te worden, maar dat wil nog niet echt lukken. Ook heb ik vaak pijn bij het vrijen, wat natuurlijk ook niet echt bijdraagt aan het geheel. En dan heb ik het nog niet eens over wat overmatige menstruatie doet voor je seksleven!

De afgelopen 6 1/2 week heb ik aan één stuk door hevig gemenstrueerd en ik was het een week geleden zo zat dat ik maar weer even aan de pil ben gegaan om de menstruatie onder controle te krijgen. Dat is dus gelukt, want gisteravond kon ik eindelijk mijn maandverband aan de wilgen hangen. Ik heb nu wel weer bloedarmoede en voel me dus behoorlijk slapjes.

Het ergste is echter de pijn. Ik heb al dagen een stekende pijn links en in mijn onderrug. Volgens mij zit er weer een cyste op mijn linker eierstok wat niet te hopen is, want dat kan betekenen dat ie nou helemaal niet meer werkt en er misschien uit moet. De vorige keer was daar nl al sprake van. Ook heb ik veel last van mijn maag, dat komt voornamelijk door de Naproxen, een pijnstiller die nare bijwerkingen geeft op de maag. Helaas is Naproxen het enige wat een beetje helpt tegen de pijn, dus slik ik Omeprazol voor de maagpijn, wat wel weer een beetje helpt.

Als ik terugkom van vakantie moet ik eigenlijk weer naar de gynecoloog, maar ik wil/durf niet. Ik heb zeer slechte ervaringen en heb er dus al twee versleten. De eerste had opmerkingen als: “oh, je bent overigens wel verminderd vruchtbaar, maar da’s niet zo erg, je bent nog jong” Verder deed ie erg nonchalant over onze kinderwens, “je bent pas twee jaar bezig, andere mensen zijn al veel langer bezig, kom over een paar jaar maar terug” Hij stuurde me weg met het advies aan de pil te gaan. Ok, daar ben ik dus nooit meer terug geweest.

De tweede was een vrouw en daarvan kreeg ik eerst een 20 minuten durende preek over de gevaren van het te zwaar zijn. Ze onderzocht me, vertelde me vervolgens niets nieuws en stuurde me weg met het advies eerst maar eens af te vallen. Uit noodzaak ben ik toen nog een aantal keren bij haar geweest omdat er dus een cyste moest worden weggezogen, maar ik kreeg zo langzamerhand zo’n hekel aan het mens dat ik niet meer naar haar terug wil.

Ze heeft een aantal hele nare dingen gezegd, had geen begrip voor mijn eetstoornis, ik moest gewoon maar minder eten. Ze vond dat ik over het algemeen moeilijk deed. (ik stelde teveel vragen, denk ik) Ook wilde ze mij totaal niet helpen op het gebied van zwanger worden, ik moest eerst maar eens afvallen. Ze gaf me het gevoel dat alles mijn eigen schuld was en dat ik me aanstelde. ik heb het daarna heel moeilijk gehad. Ben flink depressief geworden.

Ik weet dat ik weer naar een gynecoloog moet, maar moet me daar eerst mentaal op gaan voorbereiden. Eerst maar eens op vakantie, daarna zien we wel weer verder.

Soms vraag ik me wel eens af waarom ik zo’n zwak lichaam heb gekregen. Vaak denk ik dat het allemaal komt door mijn overgewicht vooral doordat de behandelend artsen daar allemaal zo op hameren. Voor degenen die het nog niet weten: endometriose is niet de enige ziekte die ik heb. Nee, één chronische ziekte was nog niet genoeg. Ik heb ook een lichte vorm van reuma, voedselallergie en een eetstoornis dus.

Ik heb altijd pijn. Grijpen naar eten is dan een hele makkelijke oplossing, dan eet je de pijn een beetje weg. Artsen echter draaien het om, ze zeggen dat de pijn komt door het overgewicht. Nou, de psychische pijn, die komt door het overgewicht. Maar reuma? Allergieën? Endometriose? Kom nou, dat heeft toch geen fuck te maken met mijn dik zijn!

Mijn zussen hebben allemaal vormen van reuma en alledrie hebben ze weer een ander gewicht, één is superslank, de ander is mollig en eentje is net als ik erg zwaar. Beelden zij zich hun pijn in? En mijn oma van 95 jaar die broodmager in haar rolstoeltje zit met volledig verkrampte ledemaatjes, beeldt zij zich haar pijn ook in? Reuma komt gewoon voor in onze familie, maar artsen luisteren helemaal niet naar je. Ze zien alleen maar mijn dikke buitenkant en kijken niet verder.

Ik brij er maar een eind aan, want zoals je merkt zit er veel boosheid bij mij over dit onderwerp. Het is al erg genoeg om ziek te zijn, als je dan ook nog eens niet serieus wordt genomen en men je klachten afdoet als aanstellerij, dan ga je ernstig aan jezelf twijfelen. Gelukkig heb ik wel een goede huisarts. Ik moest even aan ‘m wennen, maar het is toch wel een schatje. Hij toont tenminste begrip. En bij de therapie (ik ben in therapie voor mijn eetstoornis) helpen ze me gelukkig ook. Een luisterend oor, dat is al heel wat…..

Liefs QBB